Milano Design Week 2026: Μια Προσωπική Ματιά
Η Fuorisalone όπως πρέπει να βιωθεί — αργά και με διάθεση να χαθείς.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση όταν φτάνει κανείς στο Μιλάνο το σαββατοκύριακο πριν ανοίξει η Εβδομάδα Design του Μιλάνου. Η πόλη στις επάλξεις ακόμη — με συνεργεία εγκατάστασης ορατά μέσα από τα παράθυρα ισογείων, τις προσκλήσεις βραδινών εκδηλώσεων να πολλαπλασιάζονται στα εισερχόμενά σου, τα μπαρ για aperitivo να γεμίζουν βαθμιαία νωρίτερα σε κάθε γωνιά της Brera. Δευτέρα πρωί, ολόκληρος ο “οργανισμός” έχει ξυπνήσει, και η μόνη λογική απάντηση είναι να επιλέγεις καλά και να κινείσαι αργά.
Dimoregallery — Via San Vittore al Teatro
Με νέα στέγη σε μια πρώην τράπεζα, η Dimore Γallery ξεδιπλώνεται σε δύο ορόφους, με το θησαυροφυλάκιο του κτιρίου να επανασχεδιάζεται ως την καρδιά της εγκατάστασης — ένας μηχανισμός που αγκυρώνει τον χώρο τόσο στην ιστορία όσο και στη διάθεση, όπου η αρχιτεκτονική γίνεται μέρος της αφήγησης. Ιστορικά έπιπλα συνυπάρχουν με σύγχρονα κομμάτια των Dimore Μilano και Interni Venosta, ενώ αναφορές σε κεντρικές φυσιογνωμίες του ιταλικού σχεδίου — όπως οι Luigi Caccia Dominioni, Nanda Vigo και Osvaldo Borsani — ενισχύουν την ιδέα ότι το σχέδιο είναι ζωντανό και συνεχές. Συνεργασίες με την Cardi Gallery έφεραν έργα του δικού μας Γιάννη Κουνέλη (Jannis Kounellis) και άλλων καλλιτεχνών του 20ού αιώνα, θολώντας τα όρια μεταξύ επίπλων και τέχνης — αυτή είναι η Dimore στην πιο συγκεκριμένη της μορφή, ένας χώρος που ανταμείβει την αργή ματιά.
Nilufar — Depot & Via della Spiga
Η Nina Yashar άπλωσε τον επιμελητικό της χαιρετισμό σε δύο διευθύνσεις φέτος, καθεμία με διαφορετική εγγραφή. Στη Nilufar Depot, το «Nilufar Grand Hotel» επανερμήνευσε τη γλώσσα της φιλοξενίας μέσα από εντυπωσιακά περιβάλλοντα και συλλεκτικά σχέδια, ενώ στη Via della Spiga, «Το Μαγικό Σπίτι» — σε επιμέλεια της Valentina Ciuffi με τη συνεργασία των Studio Vedèt και Space Caviar — εξερεύνησαν τον οικιακό χώρο ως συμβολικό και τελετουργικό τόπο. «Ήθελα να φανταστώ έναν τόπο που δεν υπάρχει, αλλά βιώνεται ως πραγματικός,» εξήγησε η Yashar — μια αίσθηση που ενσάρκωσε την κοινή πρόθεση και των δύο εκθέσεων.
Deoron — Porta Venezia
Για δεύτερη φορά, το Deoron επέστρεψε με πάνω από 50 σχεδιαστές, ατελιέ και μπράντες από όλο τον κόσμο, ενώνοντας έπιπλα, φωτισμό, συσκευές οικιακής χρήσης και τεχνολογία σε έναν διάλογο μεταξύ καθιερωμένων και αναδυόμενων δημιουργών. Η έκθεση έλαβε χώρα σε ένα πρώην εργοστάσιο ρουλεμάν στην περιοχή της Porta Venezia — ανοιχτό στο κοινό για πρώτη φορά — όπου η βιομηχανική δομή του χώρου έγινε ο ενεργός συμμετέχων στην παρουσίαση. Το διακριτικό στοιχείο του Deoron είναι η εμπειρία: προσκαλεί τον επισκέπτη να αγγίξει, να καθίσει και να αλληλεπιδράσει φυσικά με τα αντικείμενα, με τον ήχο, την αρχιτεκτονική σε ενιαία αφήγηση, στη διάρκεια ενός πλούσιο προγράμματος εκδηλώσεων με τη συντροφιά ενός μπαρ που ενεργοποιεί τον χώρο ως κοινωνική πλατφόρμα.
Alcova — Στρατιωτικό Νοσοκομείο Baggio & Villa Pestarini
Για την ενδέκατη έκδοσή της, η πλατφόρμα των Joseph Grima και Valentina Ciuffi επέλεξε δύο συμβολικούς μιλανέζικους χώρους: το Στρατιωτικό Νοσοκομείο Baggio και τη Villa Pestarini — τη μοναδική έπαυλη που σχεδίασε ποτέ ο Franco Albini — ανοιχτή στο κοινό για πρώτη φορά στα 87 χρόνια ιστορίας της. Γυάλινες τοιχοποιίες, μαρμάρινη σκάλα, συρόμενα διαχωριστικά και μεγάλα παράθυρα προς τον κήπο: όλα όσα οραματίστηκε ο Albini παρέμειναν ανέπαφα. Στο Baggio, η Alcova άνοιξε μια αλληλουχία χώρων — από μια εγκαταλειμμένη εκκλησία και το παρεκκλήσιό της έως έναν χώρο αρχειοθέτησης — προτείνοντας μια πιο ευαίσθητη ανάγνωση ενός τόπου όπου φύση και κτίριο έχουν πλεχτεί αρμονικά.
Delvis Unlimited — Via Fatebenefratelli 9
Η Delvis Unlimited συγκέντρωσε το έργο από έξι διαφορετικά στούντιο στην τρέχουσα έκθεσή της με τίτλο “The Romance of Fragility”, δοκιμάζοντας τα όρια του γυαλιού σε ένα showroom διαμορφωμένο με γυάλινα τούβλα (σε σχεδιασμό των Space Caviar). Έργα διεθνών designers όπως ο Inderjeet Sandhu, η Maria Tyakina και ο Tino Seubert αμφισβήτησαν τις συμβατικές αντιλήψεις για το υλικό, από κομμάτια σκαλισμένα σαν πέτρα έως άλλα λιωμένα σε χυτεύσεις. Τα φωτιστικά Ferric Glass του Seubert — με αρματούρες αράχνης από ανοξείδωτο χάλυβα και ρετρό καλώδια — ήταν ιδιαίτερα έντονα, απόδειξη ότι ένα υλικό συνδεδεμένο με την ευθραυστότητα μπορεί να επιφέρει σημαντικό ιδεολογικό βάρος.
Jil Sander × Apartamento — Via Luca Beltrami 5
Υπό την διεύθυνση του Simone Bellotti, τα γραφεία του οίκου μετατράπηκαν σε ένα ιδιότυπο, ατμοσφαιρικό μοναστήρι από χρωμιωμένα βάθρα και μικρά εστιασμένα φωτιστικά, με ένα βιβλίο σε κάθε βάθρο. Παρουσιάστηκαν εξήντα συνολικά βιβλία, μέσα από ένα διαθεματικό δίκτυο δημιουργών. Οι επισκέπτες έκλειναν ραντεβού για να διαβάσουν τα βιβλία φορώντας παρεχόμενα λευκά γάντια — ένα μικρό αναμνηστικό που μπορούσαν να κρατήσουν. Η συγκεκριμένη παρουσίαση αποτελούσε μια τελετουργική επιβράδυνση στη μέση του ακατάπαυστου ρυθμού της εβδομάδας. Για τον Bellotti, το έργο δεν ήταν αναχώρηση, αλλά επιστροφή: «Ο οίκος ήταν πάντα συνδεδεμένος με τον πολιτισμό — τη λογοτεχνία,τη φωτογραφία, την αρχιτεκτονική, το σχέδιο.»
Muller Van Severen × Apartamento — Ordet, Via Filippino Lippi 4
Για να γιορτάσουν τα δεκαπέντε χρόνια της πρακτικής τους, οι Muller Van Severen συνεργάστηκαν με το Apartamento για μία νέα μονογραφία, με τίτλο A Lot of Work. Η έκθεση Silhouettes: Celebrating 15 Years, πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Tim Van Laere Gallery. Παρουσιάστηκαν 15 μοναδικά, μεγάλου μεγέθους αλουμινένια κηροπήγια, καθένα βγαλμένο από τα αφηρημένα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα της πρακτικής τους, που έχουν χρησιμοποιηθεί στο βάθος των χρόνων σε καρέκλες, ντουλάπες, λάμπες και γλυπτικές δομές. Καθώς τα κεριά καίγονταν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, τα κομμάτια μεταμορφώνονταν σταδιακά, εισάγοντας τον χρόνο ως υλικό και μετατρέποντας μια επετειακή εκδήλωση σε κάτι περισσότερο από μία αναδρομή.
Convey — Via San Senatore 10
Μετά την πρώτη του εμφάνιση το 2025, το Convey κατέλαβε ένα ιστορικό κτίριο στη Via San Senatore 10, σχεδιασμένο από τους Ottavio Cabiati και Luigi Brambilla το 1958, φιλοξενώντας διεθνείς σχεδιαστές και μάρκες σε επιμέλεια του Simple Flair. Το 2026, ο χώρος μετατράπηκε σε μια πυκνή έκθεση όπου κάθε δωμάτιο παρουσίαζε διαφορετικό σχεδιαστή ή brand, με διακριτές αισθητικές να ξεδιπλώνονται από όροφο σε όροφο. Στην πανοραμική ταράτσα του κτιρίου, η Ege Carpets παρουσίασε μία νέα συλλογή γεώδων τόνων σε επιμέλεια της Gabriella Khalil, με την ίδια να λειτουργεί ως ένα σημείο κοινωνικής συναναστροφής.
Bocci — Via Giuseppe Rovani 20
Σε δεύτερη συνεργασία, η Bocci και ο curator David Alhadeff παρουσίασαν το «Light as Medium» στο ιστορικό διαμέρισμα της Bocci στο Μιλάνο — μια έκθεση όπου ο Alhadeff χρησιμοποίησε την κίνηση, την αιώρηση και την γλυπτική συναρμολόγηση για να μεταδώσει την ποίηση πίσω από τα κομμάτια του Omer Arbel. Στον κύριο διάδρομο, το μοντέλο 147 Wave — 200 φωτιζόμενα κομμάτια γυαλιού σε εναλλασσόμενα χρώματα και μορφές — δημιούργησε μια συνεχή, κυματοειδή σύνθεση, ενώ το μοντέλο 28 Stream χάραξε το κλιμακοστάσιο με διαδοχικές ζώνες κρεμαστών φωτιστικών. Το οικιακό πλαίσιο αποψιλώθηκε σε μια αλληλουχία εντυπωσιακών στάσεων — ένα χωρικό επιχείρημα για την αντίληψη που ένιωθε γνήσια αρχιτεκτονικό.
Andrea Branzi — Triennale Milano, Viale Alemagna 6
Με περισσότερα από 400 έργα, η έκθεση «Andrea Branzi από τον Toyo Ito: Συνεχές Παρόν» ιχνηλάτησε την πρακτική του Branzi από τους Archizoom Associati έως την Alchimia και το Memphis, και στη μετέπειτα ανθρωπολογική του προσέγγιση στο design. Η έκθεση διαμορφώνεται ως ανοιχτό σύστημα δομημένο μέσα από ενότητες που αντικατοπτρίζουν τη σκέψη του Branzi ως «συνεχές παρόν», μια κατάσταση όπου παρελθόν και μέλλον επικαλύπτονται. Επισκέψιμη έως τις 4 Οκτωβρίου, δεν είναι κάτι να δει κανείς βιαστικά — είναι μια από τις λίγες εκθέσεις που αξίζει κανείς να ξαναδεί, όταν η πόλη ησυχάσει.
10 Corso Como
Η γκαλερί, η αίθουσα εργασιών και ο μυστικός κήπος του 10 Corso Como φιλοξένησαν μια σειρά συνεργασιών και εκθέσεων κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης «Sonnambulo Lucido» της αθηναϊκής ομάδας Imperfettolab. Το φουσκωτό χταπόδι της Moncler κυρίευσε την αυλή σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές χειρονομίες της εβδομάδας, ενώ οι NM3 και Cassina συνεισέφεραν με εγκαταστάσεις που ενέπνεαν αισθήματα παιγνιώδη και καλοσχηματισμένα. Ο κήπος — δροσερός, ανεπιτήδευτος και αξιόπιστα απομακρυσμένος από τα πιο επισκέψιμα κεντρικά σημεία της εβδομάδας — παρέμεινε αυτό που πάντα ήταν: ένα από τα καλύτερα μέρη του Μιλάνου για να ξαποστάσεις.
Issey Miyake — Via Bagutta 12
Συλλαμβάνοντας τον Satoshi Kondo του MIYAKE DESIGN STUDIO με το ισπανικό γραφείο Ensamble Studio, το «The Paper Log: Shell and Core» επικεντρώθηκε στη δημιουργική επανάχρηση συμπιεσμένων ρολών χαρτιού, το παραπροϊόν της διαδικασίας πλισαρίσματος ενδυμάτων του οίκου. Κάθε κύλινδρος 80 εκ. επανοραματίζεται ως πρώτη ύλη για έπιπλα και γλυπτά. Χαρτί, πλισαρισμένο και συμπιεσμένο, στη συνέχεια κερώνεται, σκαλίζεται, αποσυναρμολογείται και μορφοποιείται έως ότου αναδυθούν νέες μορφές έκφρασης — από σκαλισμένα σκαμνιά έως φωτισμό. Εγκατεστημένη μέχρι τις 5 Μαΐου, ήταν μια από τις λίγες παρουσιάσεις που άξιζε να επισκεφθεί κανείς ξανά. Αυτό μας υπενθυμίζει ότι η καλύτερη σκέψη στο design σπάνια χρειάζεται κοινό χιλιάδων για να αποδείξει την αξία της.
Η Εβδομάδα Design του Μιλάνου 2026 διεξήχθη από τις 20 έως τις 26 Απριλίου.
